Recensies, reacties van lezers en interviews

Op deze pagina vindt u verschillende recensies, reacties van lezers en links naar interviews en artikelen in tijdschriften over Schatgraven in de kelder van tante D.

 


Else Ponsen, Den Haag | 2 november 2017

Helaas niet gisteravond televisieprogramma over anonieme spermadonoren niet gezien, maar ik wil nog wel zeggen dat ik je boek erg goed vind en er bij deze onderwerpen nog vaak aan denk. Echt een eyeopener.


Sylvia van Duuren, Den Haag | juli 2017

Wat heb je een goed boek geschreven, fantastisch! Een goede schakeling tussen je eigen leven en wetenschappelijke uitleg. Je hebt openhartig veel van jezelf blootgegeven, ik heb met je meegehuild toen je schreef dat je aan je vaders graf stond en om het contact met je halfzusje, zo anders dan met je 'volle' zusje. Ook traantjes weggepinkeld om je kindertijd waarin je concrete vragen had en antwoorden zocht, moedig! Knap ook dat je in begrijpelijke grotemensentaal hebt geschreven. De opbouw is duidelijk en helder waardoor het makkelijk leest. Inhoudelijk blijft het ook langer hangen wanneer je teksten leest die een bepaalde logica hebben. Ik heb er veel van geleerd en dat proces gaat nog wel door in mijn gedachten. Ik ben trots op je!


Ada Moreels, Den Haag | 28 juni 2017

Zeer onder de indruk van je boek!


Kasuaris Online Magazine | mei 2015
Tijdens het Kasuaris event (2015)  gingen we met het thema 'Jouw herinnering, mijn verhaal' op zoek naar herinneringen van en aan (groot)ouders. Welke link hebben die herinneringen met iemands unieke verhaal van nu. Maar hoe zit dat als je geadopteerd bent? Of als je één van je ouders nooit gekend hebt? Wat doet dat met je? Daar gaat het onder andere over in het boek van Maureen Davis. Schatgraven in de kelder van tante D. is het indrukwekkende en bijzondere verhaal van een bijna 40 jaar durende zoektocht van Maureen Davis naar informatie over haar biologische vader. Peggy Loupatty schreef een review.
Klik hier om de recensie te lezen
Klik hier om naar de website van Kasuaris te gaan


Sonja Koster (Soo Ja Kim), Amersfoort | in 1972 geadopteerd vanuit Zuid-Korea  | december 2015

201103-01-sonja-koster-foto-bij-artikel-.jpg‘Ik heb je boek met heel veel belangstelling gelezen. Complimenten voor de uitgebreide wetenschappelijke achtergrond en informatie en je persoonlijke verhaal over je eigen zoektocht en de daarbij onlosmakelijke gevoelens. Dit laatste heb je mooi en treffend geschreven. Goed dat je zoveel aandacht besteedt aan de maakbaarheid van de maatschappij, het leven. En dat je hierbij het kind en zijn belangen m.b.t. afstammingsvragen centraal stelt.

In de tijd dat ik werd geadopteerd (in 1972 vanuit Zuid-Korea) was hier totaal geen belangstelling voor. Kon je toen geen kinderen krijgen dan kocht je kinderen (het liefst zonder verleden), gelukkig is de gedachtegang hierover nu wel wat genuanceerder. En hebben kinderen tegenwoordig niet alleen formeel het recht gekregen hun afkomst te weten, kunnen ze ook daadwerkelijk op zoek gaan en zijn er soms antwoorden te vinden (al dan niet toereikend). Hoewel dit meestal nog steeds niet geldt voor intercontinentale adopties.

Het is altijd prettig om te lezen dat (mijn) gevoelens worden herkend en erkend en dat ze er dus mogen zijn, dat ze zelfs begrijpelijk en noodzakelijk zijn. Dat helpt zeker bij het een plekje geven, wat de uitkomst van een zoektocht ook mag zijn.  Je hebt tijd nodig om je een weg te banen door die wirwar aan gevoelens. Alles loopt door elkaar: verdriet, woede, frustratie, jaloezie, angst, boosheid, gevoelens van onzekerheid, depressiviteit, oneerlijkheid, dankbaarheid, (gedeeltelijke) berusting, zekerheid. Het is bijna niet uit te leggen aan anderen, omdat je er zelf soms al niets van snapt. Het hoort bij je en het komt heel je leven terug. Het lezen van je boek bracht mijn levenspijn en verdriet wel weer in alle heftigheid naar boven.

Het blijft onverteerbaar dat ik mijn geboorteouders nooit zal ontmoeten en nooit iets te weten kom over mijn achtergrond, maar de herkenning van de gevoelens maakten dat ik me bevestigd voelde in mijn gevoelens en dus besta. Dat is heel wat waard.’


Oorlogsliefdekind Nederlands-Indie en Indonesie | oktober 2015

oorlogsliefdekind-foto-aanbeveling.jpg

Liefde in tijden van oorlog. In de periode 1946-1949 onderhielden Nederlandse soldaten veelvuldig contacten met Indonesische meisjes. Vaak werden uit deze oorlogsliefdes kinderen geboren: oorlogsliefdekinderen. Velen kennen hun vaders niet en zijn op zoek. Is er nog familie in Nederland? Ook vaders zélf besluiten -soms na zestig jaar- om op zoek te gaan naar hun verzwegen kinderen. En latere kinderen willen graag hun Indonesische halfbroer of halfzus leren kennen.
Klik hier voor meer informatie over Oorlogsliefdekind


NN | maart 2015

'Ik beschouw je boek als een bijbel, die ik dag en nacht bij me houd.'


NN, december 2014

'U hebt met uw boek de gevoelens van een kind dat zijn vader niet kent, een officiële stem gegeven.'


Indisch Maandblad Moesson | november 2014

'Ik had hem zo graag willen ontmoeten' door Lynda Muller.
Klik hier om het interview te lezen


Adoptie Magazine |  september 2014

Recensie door Trudy van den Berge
Klik hier om de recensie te lezen


Maureen van Doorn |  11 oktober 2014

Reactie via Facebook
Klik hier om de reactie te lezen


den-haag-centraal-logo.png
 
 
Den Haag Centraal | 12 september 2014

Interview 'Waarom heb ik geen vader?' door Vera de Jonckheere
Klik hier om het interview te lezen


Emilie Bolsius, huisarts | Den Haag, 3 september 2014

Leuk voor je dat je boek zo goed ontvangen wordt. Ik heb er al veel in gelezen. Het meest geniet ik van je eigen verhaal, dat geeft me nog meer inzicht in jouw leven. Het zou goed zijn als ik van iedere patiënt zo'n levensverhaal zou hebben.


Hans Mennes (Mens in werking, Praktijk voor Integratieve Psychosociaal Therapie) | 28 augustus 2014

Afgelopen zomervakantie heb ik je boek gelezen. Zoals te verwachten: prachtig! Zoals we je kennen ben je niet over één nacht ijs gegaan en hebt alles flink onderbouwd. Ondertussen zit er veel ontroering in. Wat een prachtige tocht heb je gemaakt om hier te komen en wat fijn dat je het wilde delen met anderen. Gisteren nog een gesprek gehad met mijn oudste zus. Zij heeft in de jaren zeventig twee jongens uit Colombia geadopteerd. De effecten van een Colombiareis, het kennismaken met je echte ouders. Het is allemaal heel verwarrend. Het lijkt zo vanzelfsprekend dat je je ouders kent maar oh wee als dat niet zo is? Jij weet daar veel van. Mijn grote respect voor dit boek. Dank je wel!
Mens in Werking, Praktijk voor Integratieve Psychosociaal Therapie


Dichtbij.nl, regionaal nieuws (door Martine Kamphorst) | 2 juli 2014

'In ‘Schatgraven in de kelder van tante D.’ plaatst Maureen Davis de persoonlijke en ontroerende zoektocht naar haar onbekende Indische biologische vader in een bredere, maatschappelijke context. Van de maakbare maatschappij, medische ethiek en wetgeving tot maatschappelijke aandacht.'
Lees hier verder


Alleen met kinderwens (door Barbara Lammerts van Bueren) | 12 juni 2014

'Maureen Davis laat zien wat de indringende gevolgen van de moderne voortplantingstechnieken voor een kind kunnen zijn. En hoe het belang van het kind té vaak moet wijken voor dat van de ouders.’
Klik hier om de recensie op de website van Alleen met kinderwens te lezen


defence-for-children-logo-3.png
 
 
Right! Tijdschrift voor de rechten van het kind, nummer 2 | juni 2014

Right! is een uitgave van Defence for Children
Klik hier om de recensie te lezen
Klik hier om naar de website van Defence for Children te gaan


Klik hier om terug te gaan naar het tabblad BOEK